இந்திரன் தந்த தண்டனை | விஷ்ணு பர்வம் பகுதி – 73 – 018

(கோவர்த்தனதாரணம்)

Indra sends down punishment | Vishnu-Parva-Chapter-73-018 | Harivamsha In Tamil

பகுதியின் சுருக்கம் : கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கி ஆயர்பாடியைக் காத்த கிருஷ்ணன்...

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்}, "தேவர்களின் மன்னனான சக்ரன் {இந்திரன்}, தன்னைக் கௌரவிக்கும் விழா இவ்வகையில் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டபோது, ஸம்வர்த்தகம் என்றழைக்கப்படும் மேகங்களை அழைத்து,(1) "ஓ! மேகங்களே, யானைகளே, உங்கள் மன்னனிடம் நீங்கள் மதிப்பேதும் கொண்டிருந்தால், நான் விரும்புவதைச் செய்வது உங்கள் கடமை என்று கருதினால், (என் சொற்களைக் கேட்பீராக).(2) இந்தப் பிருந்தாவனவாசிகள் அனைவரும் தாமோதரனிடம் {கிருஷ்ணனிடம்} பற்றுடன் இருக்கிறார்கள். நந்தனும் பிற கோபர்களும் என் விழாவுக்கு எதிராக இருக்கிறார்கள்.(3) எனவே, வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்கள் எதைத் தங்கள் வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டிருக்கிறார்களோ, கோபர்கள்[1] என்ற பெயரை அவர்கள் எதனால் அடைந்தார்களோ அந்த விலைமதிப்பற்ற பசுக்களை மழை மற்றும் காற்றைக் கொண்டு ஏழு இரவுகளுக்குள் துன்பமடையச் செய்வீராக.(4) நான் (என் யானையான) ஐராவதத்தில் இருந்து கொண்டு பயங்கர மழையையும், காற்றையும், இடி மற்றும் மின்னலுடன் கூடிய பிரகாசமான நீரையும் வெளியிடுவேன்.(5) பயங்கர மழை மற்றும் காற்றுடன் பசுக்கள் மற்றும் விரஜவாசிகள் அனைவரையும் கொன்று, அவர்கள் அனைவரும் மண்ணை முத்தம் கொடுத்த பிறகு, அவர்களைவிட்டு அகல்வீராக" என்றான் {இந்திரன்}.(6)

[1] "கோ என்பது பசுவையும், ப என்ற வேர்ச்சொல் பாதுகாவல் என்பதையும் குறிப்பதால் {கோபன் என்ற} இச்சொல்லுக்குப் பசுக்களைக் காப்பவர்கள் என்று பொருள் கொள்ளப்படுகிறது" என மன்மதநாததத்தர் இங்கே விளக்குகிறார்கள். ஆநிரை காப்பவர்களாக இருப்பதால் இவர்கள் ஆயர்கள் என்று தமிழில் அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

பலம்வாய்ந்தவனான பாகசாஸனன் {இந்திரன்}, தனக்கான விழா கிருஷ்ணனால் நிறுத்தப்பட்டதன் காரணமாக மேகங்களுக்கு இவ்வாறு ஆணையிட்டான்.(7) அதன்பிறகு, பயங்கரம் நிறைந்தவையும், அளவில் மலைக்கு ஒப்பானவையுமான கருநீல மேகங்கள் பயங்கரமாக முழங்கியபடியே அனைத்தைப் பக்கங்களிலும் வானத்தை மறைத்தன.(8) இந்திர வில்லால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மேகங்கள், தொடர்ந்து மின்னல்களை உண்டாக்கியபடியே ஆகாயத்தை இருளில் மூழ்கச் செய்தன.(9) மேகங்களில் யானைகளுக்கு ஒப்பான சிலவும், மகரங்களுக்கு[2] ஒப்பான சிலவும், பாம்புகளுக்கு ஒப்பான சிலவும் என அனைத்தும் ஒன்றையொன்று தீண்டியபடியே வானத்தில் நகரத் தொடங்கின.(10) பத்து லட்சம் யானைகளுக்கு ஒப்பான மேகங்கள் ஒன்றுக்கொன்று நெருங்கியவையாக வானை மறைத்து, கேடுநிறைந்த நாளை உண்டாக்கியது.(11) நிகரளவு மழையைக் கொண்ட மேகங்களில், மனிதர்களின் கைகளுக்கு ஒப்பான சிலவும், யானையின் துதிக்கைகளுக்கு ஒப்பான சிலவும், மூங்கில்களுக்கு ஒப்பான சிலவும் என அனைத்தும் தங்கள் உள்ளடக்கங்களான நீரை பொழியத் தொடங்கின.(12)

[2] "முதலைக்கு ஒப்பான நீர்விலங்குக்கான ஒரு வேர்ச்சொல் இஃது" என மன்மதநாததத்தர் இங்கே விளக்குகிறார். இது புராணங்கள் மற்றும் இதிகாசங்களில் அடிக்கடி சொல்லப்படும் ஒரு புராதன நீர்வீலங்கின் பெயராகும்.

கடக்கமுடியாததும், ஆழமானதும், எல்லையற்றதுமான பெருங்கடலே வானத்தில் நிலை கொண்டிருப்பதைப் போன்ற அந்தப் பருவ நிலையைக் கண்டு மக்கள் அஞ்சினர்.(13) மலைபோன்ற மேகங்களின் பயங்கர முழக்கங்களைக் கேட்டுப் பறவைகள் தங்கள் கூடுகளில் இருந்து வெளிவர இயலாமல் இருந்தன, விலங்குகள் அனைத்துப் பக்கங்களிலும் தப்பி ஓடின.(14) அண்ட அழிவுக்காலத்திற்கு ஒப்பான பயங்கரமான மேகங்கள் அதிகமாகப் பொழிந்த மழையால் மனிதர்களின் உடல்கள் நிறமிழந்தன.(15) கோள்களும், விண்மீன்களும் பார்வையில் இருந்து மறைந்தன, சூரிய மற்றும் சந்திரக் கதிர்களை இழந்த வானமானது தன் ஒளியை இழந்திருந்தது.(16) மேகங்களால் பொழியப்பட்ட தொடர்மழையால் அங்கே இருந்த நிலம் குளத்தின் வடிவை ஏற்றது.(17) மயில்களின் அகவல்கள் உரக்கத் தொடங்கின, பிற பறவைகளும் மென்குரலை வெளியிடத் தொடங்கின. ஆறுகள் அளவில் பெருகித் தங்கள் கரைகளில் வளர்ந்த மரங்களை அடித்துச் சென்றன.(18) மேகங்களின் முழக்கங்கள், மற்றும் வஜ்ரங்களின் இடியோசைகளால் செவியிலறையப்பட்டவை போலப் புற்களும், மரங்களும் அங்கே நடுங்கத் தொடங்கின.(19)

அச்சத்திலிருந்த ஆயர்கள், "இதோ உலகின் முடிவு நெருங்கிவிட்டது, பூமி ஒரே நீர்ப்பரப்பாகப் போகிறது" என்று தங்களுக்குள் பேசத் தொடங்கினர்.(20) அந்தப் பயங்கர மழைப் பொழிவில் பசுக்கள் பெருந்துயரடைந்தன. அவை அசைவற்றவையாக நின்று கொண்டு உரக்கக் கதறத் தொடங்கின.(21) அவற்றின் உடல்கள் நனைந்து, தொடைகளும், கால்களும் அசைவற்றிருந்தன, குளம்புகளும், வாய்களும் செயலற்றிருந்தன, மயிர் சிலிர்த்திருந்தது, அவற்றின் வயிறும் மடியும் மெலிந்தன.(22) களைப்பால் சில மடிந்தன, அச்சத்தால் சில கால் மடங்கி விழுந்தன, கன்றுகளுடன் சில உறைபனியில் மூழ்கி விழுந்தன.(23) பசியால் மெலிந்த வயிறும், களைத்த தொடைகளும் கொண்ட சில பசுக்கள், தங்கள் கன்றுகளைத் தழுவியபடியே உறங்கின.(24) இவ்வாறு மழையால் தாக்கப்பட்டு, உற்சாகமிழந்து நடுங்கிய பசுக்களும், கன்றுகளும், துயர்மிக்கப் பரிதாபகரமான முகங்களுடன் கிருஷ்ணனைப் பார்த்து, "எங்களைக் காப்பாய், எங்களைக் காப்பாயாக" என்று கதறின.(25)

இன் சொல் சொல்பவனான கிருஷ்ணன், அந்தக் கடும்புயல் பசுக்கள் மீது நடத்தும் ஒடுக்குமுறையையும், கோபர்களுக்கு நேரப்போகும் மரணத்தையும் கண்டு பெருங்கோபமடைந்தான். சிறிது நேரம் தியானித்த அவன், (26,27) "இது நேரும் என்பது நான் முன்பே அறிந்ததுதான். எவ்வாறெனினும், இம்மழையில் இருந்து பசுக்களைப் பாதுகாக்க, காடுகளையும், சோலைகளையும் கொண்டதும், மலைகளில் சிறந்ததுமான இந்தக் கோவர்த்தனத்தைப் பெயர்த்தெடுத்து, அவற்றுக்கான {பசுக்களுக்கான} புகலிடமாக இதை {இந்த மலையை} மாற்றப் போகிறேன்.(28) உண்மையில் பூமியில் ஒரு கோளாக {பூமாதேவியின் வீடு போல} இருக்கும் இம்மலை என்னால் தாங்கப்படும்போது, பசுக்களையும், ஆயர்களையும் இதனால் {இம்மலையால்} பாதுகாக்க இயலும் என்பதில் ஐயத்திற்கிடமில்லை" என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டான்.(29)

வாய்மையையே தன் ஆற்றலாகக் கொண்டவனும் {ஸத்ய பராக்ரமனும்}, சிறந்த மலைக்கு ஒப்பானவனுமான கிருஷ்ணன், இவ்வாறு தியானித்து, தன் கரங்களின் வலுவை வெளிப்படுத்தும் வகையில் தன் கைகளால் அந்த மலையைப் பெயர்த்தெடுத்தான்.(30) மேகங்களுடன் கூடிய அந்த முதன்மையான மலை, கிருஷ்ணனின் இடக்கையால் தாங்கப்பட்ட போது, தன் குகைகளுடன் ஒரு வீட்டைப் போல அங்கே ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது.(31) அந்த மலை பெயர்க்கப்பட்ட போது, அதன் மேட்டுச் சமவெளியில் இருந்த பாறைகள் அசைக்கப்பட்டு, மரங்கள் கீழே விழுந்தன.(32) அந்த மலை அசைக்கப்பட முடியாததாக இருப்பினும், சுழலும் சிகரங்களுடனும், கீழேவிழும் மரங்களுடனும், நடுங்கும் உச்சிகளுடனும் கிருஷ்ணனுடைய சக்தியால் விண்ணுக்கு உயர்ந்தது.(33) ஒன்றுகூடிய மேகங்கள் அனைத்தும், தங்கள் நீரின் உள்ளடக்கங்களை அதன் {அம்மலையின்} அருகில் பொழிந்து கொண்டிருந்தன. {அம்மலையில்} விரைவாகச் செல்லும் நீரோடைகளால் பாறைகள் தளர்த்தன, அந்த மலையும் தொடர்ந்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.(34) எனினும் மழையைப் பொழியும் மேகங்களையோ, பாறைகளைப் பொழியும் மலையையோ, முழங்கும் காற்றையோ ஆயர்களால் உணர்ந்தறிய முடியவில்லை.(35)

மலையோடு இணைந்திருந்த மேகங்கள், அந்தச் சிறந்த மலையின் ஊற்றுகளை நெருங்கி, மயிலிறகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை போல அங்கே ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தன.(36) அனைத்துப் பக்கங்களில் இருந்தும் வித்யாதரர்கள், உரகர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள் ஆகியோர், "கோவர்த்தன மலை சிறகுகளைக் கொடையாகக் கொண்டு உயரப் பறக்கிறது" என்று ஆச்சரியமடையத் தொடங்கினர்.(37) ஆயிரம் அடுக்குகளைக் கொண்டதும், பெயர்க்கப்பட்டதுமான அந்த மலையின் மண் அடுக்குகளிலிருந்து வெள்ளை, கடுஞ்சிவப்பு மற்றும் கருப்பு நிறங்களிலான கனிமப் பொருட்கள் கீழே கொட்டத் தொடங்கின.(38) அந்தச் சிறந்த மலையின் சிகரங்கள் சில தளர்ந்து தொய்ந்தன, சில நொறுங்கின, அவற்றில் மிக உயரமானவை மேகங்களுக்குள் நுழைந்தன.(39) மலையின் அசைவால் மரங்களும் நடுங்கின, அவற்றின் மலர்கள் நிலத்தில் அனைத்துப் பக்கங்களிலும் கொட்டிக் கிடந்தன.(40) பெருந்தலைகளைக் கொண்ட பாம்புகள், பாதி உடல் அலங்கரிக்கப்பட்டவையாகத் தங்கள் பொந்துகளில் இருந்து வெளிவந்தன, பறவைகள் வானில் பறக்கத் தொடங்கின.(41) பெரும் மழையாலும், மலையை உயர்த்தியதன் விளைவாகவும் உண்டான அச்சத்தில் இந்த வானுலாவிகள் {பறவைகள்} தொடர்ந்து மேலே போகவும், கீழே வரவும் தொடங்கின.(42) சிங்கங்கள் நீருண்ட மேகங்களைப் போலவும், புலிகள் கடையும் மத்துகளைப் போலவும் கோபத்தில் முழங்கத் தொடங்கின.(43)

தன் வடிவில் மாற்றமடைந்தும், சீரான, சீரற்ற, கடப்பதற்கரிதான இடங்களைக் கொண்டதுமான அம்மலை மற்றொரு மலையைப் போலத் தோன்றியது.(44) அதிகமான மழைப்பொழிவின் காரணமாக அது {கோவர்த்தன மலை} ருத்ரனால் கலங்கடிக்கப்பட்ட திரிபுரனைப் போல[3] வானில் தெரிந்தது.(45) தடி போன்ற கிருஷ்ணனின் கையால் உயர்த்தப்பட்ட அந்தப் பெருமலை, அடர்நீல மேகங்களால் மறைக்கப்பட்டு அங்கே ஒரு குடையைப் போலத் தெரிந்தது.(46) மேகமுழக்கங்கள் கனவு காணச் செய்ததால், அந்தக் கோவர்த்தனன் {அந்த மலை} குகை போன்ற தன் முகத்தைக் கிருஷ்ணனின் கரங்கள் என்ற தலையணையில் வைத்து உறங்கினான்.(47) மரங்களால் மறைக்கப்பட்ட சிகரங்களுடன் கூடிய அந்த மலையானது, பறவைகளின் இன்னிசையற்றதாக, மழையால் நனைந்ததாக, மயில்களின் அகவல்களை இழந்ததாக வானத்தில் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது.(48) அந்த மலையின் மேட்டுச்சமவெளிகள் அசைந்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்ததால் சிகரங்களும், காடும் காய்ச்சலால் பீடிக்கப்பட்டவை போல இருந்தன.(49) மேகங்கள், தேவர்களின் மன்னனால் அவசரப்படுத்தப்பட்டும், காற்றினால் உந்தப்பட்டும் அதன் {மலையின்} முன்பு தங்கள் உள்ளடக்கங்களைத் தொடர்ந்து பொழியத் தொடங்கின.(50) மேகங்களால் மறைக்கப்பட்டதும், கிருஷ்ணனின் கையால் தாங்கப்பட்டதுமான அந்த மலையானது, மன்னனால் ஒடுக்கப்படும்போது ஏற்படும் சக்கரக்குறிகளின் அடையாளத்தைக் கொண்ட ஒரு நாட்டைப் போலத் தெரிந்தது.(51) அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட ஒரு கிராமம் தனக்கு முன் ஒரு நகரத்தைக் கொண்டிருப்பதைப் போலவே மேகங்கள் அந்த மலையைச் சூழ்ந்து நின்றன[4].(52)

[3] "தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்களுக்கு இடையிலான போரில் ருத்ரன் அல்லது சிவனால் வீழ்த்தப்பட்ட தானவத் தலைவனின் பெயர்" என மன்மதநாததத்தர் இங்கே விளக்குகிறார்.

[4] சித்திரசாலை பதிப்பில், "மழைமேகங்களால் சூழப்பட்டுக் கிருஷ்ணனின் கையில் அமைந்திருந்த அந்த மலை, பகை மன்னர்களால் கடுந்துன்பத்துக்கு ஆளான ஒரு நாட்டைப் போல இருந்தது. அந்த மலையைச் சூழ்ந்திருந்த மழைமேகக் கூட்டங்கள், தலைநகரைச் சுற்றி இருக்கும் ஒரு நாட்டைப் போல இருந்தன" என்றிருக்கிறது. பிபேக்திப்ராயின் பதிப்பில், "கிருஷ்ணனின் கைநுனியில் இருந்ததும், மேகங்களால் சூழப்பட்டதுமான அந்த மலையானது, ஒரு சக்கரத்தில் அமர்ந்து பயணித்துக் கொண்டிருப்பதைப் போலத் தெரிந்தது. ஒரு மன்னனால் படையெடுத்து முற்றுகையிடப்பட்ட நாட்டைப் போல அஃது இருந்தது. பெரும் எண்ணிக்கையிலான மேகங்கள் அந்த மலையைத் தொடர்ந்து சூழ்ந்தன. தலைநகரைச் சூழ்ந்திருக்கும் பெரிய, செழிப்புமிக்க நாட்டைப் போல அஃது இருந்தது" என்றிருக்கிறது. உ.வே.எஸ்.ராமானுஜ ஐயங்காரின் பதிப்பில், "கிருஷ்ணனின் கைமுனையில் நேராக ஏந்தப்பட்ட மேகங்களுடன் கூடிய மலை சத்ரு ராஜாவால் ஆக்ரமித்து ஸேனைகளால் முற்றுகையிடப்பட்ட தேசம் போலத் தோன்றுகிறது. அந்த மலையைச் சுற்றி அந்த மேகக்கூட்டம் நின்றது. தலைநகரைச் சுற்றி விஸ்தரிக்கும் விரிவான நாடு போல் அந்த மலையைக் கையில் வைத்து (எடை நிறுப்பது போல்) தெரியக்காட்டி, ஆயர்கள் ரக்ஷகன் க்ருஷ்ணன் ப்ரஹ்மா போலிருந்து புன்சிரிப்புடன் சொன்னான்" என்றிருக்கிறது.

தலைவன் கிருஷ்ணன், பிரம்மனை {பிரஜைகளைக் காக்கும் பிரஜாபதியைப்} போலக் கோபர்களைக் காப்பதற்காக அந்த மலையை உயர்த்தி, அதைத் தன் விரலின் நுனியில் வைத்தான். அப்போது அவன் புன்னகையுடன்,(53) "காற்றும் புகமுடியாததும், பசுக்களின் புகலிடமுமான இந்த மலைவீட்டை தேவர்களாலும் புரிந்து கொள்ள முடியாத சில தெய்வீக வழிமுறைகளால் {விஷ்ணு மாயையால்} நான் கட்டியிருக்கிறேன்.(54) மாட்டுமந்தைகள், அமைதியாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் வாழ்வதற்காக, கடுங்காற்று வீசாத இந்த இடத்திற்குள் விரைவாக நுழையட்டும்.(55) உங்கள் நிலைமேன்மைக்கும் {அந்தஸ்துக்கும்}, மந்தைகளின் எண்ணிக்கைக்கும் தகுந்த விகிதத்திலும், நீங்கள் விரும்பும் வகையிலும் இந்த இடத்தைப் பிரித்துக் கொண்டு, மழையில் இருந்து விடுபடுவீராக.(56) ஐந்து குரோசம் நீளமும், ஒரு குரோசமும் அகலமும் பரந்திருந்த இந்த மலையைப் பெயர்த்து நான் கட்டியிருக்கும் இந்தப் பெரிய வீடானது {நான் ஏற்படுத்தியிருக்கும் இந்தப் பெரிய வெளியானது}, மூவுலகங்களுக்கும் கூட இடமளிக்கும் எனும்போது விரஜத்தைப் பற்றிச் சொல்வானேன்?[5]" என்றான் {கிருஷ்ணன்}.(57)

[5] சித்திரசாலை பதிப்பில், "கோபர்களே, தேவர்களுக்கும் சாத்தியமற்ற என் தெய்வீக சக்தியால் உங்களுக்கும், பசுக்களுக்கும் இந்த மலையையே வீடாக்கியிருக்கிறேன். இந்த உறைவிடத்தினுள் காற்றும் புகமுடியாது. பசுக்கள் அனைத்தும் ஓய்வைப் பெற இங்கே அவற்றை விரைவாகக் கொண்டு வாருங்கள். காற்றின் தொல்லைகளுக்கு உட்படாமல் அவை இங்கே சுகமாக இருக்கட்டும். நீங்கள் இந்த இடத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். நான் மழையைத் தவிர்த்துவிட்டேன். மலையைத் தூக்கியதன் மூலம், நீங்கள் வாழ்வதற்குத் தகுந்த பெரிய இடத்தை அமைத்திருக்கிறேன். இந்தப் பெரிய இடம் ஐந்து குரோசம் நீளமும், ஒரு குரோசம் அகலமும் கொண்டதாகும். நான் மூவுலகங்களையும் காக்க இயன்றவனாக இருக்கும்போது, இந்த விரஜத்தை என்னால் காக்க முடியாதா?" என்றிருக்கிறது. பிபேக்திப்ராயின் பதிப்பில், "தேவர்களாலும் இதைச் செய்ய இயலாது. என் தெய்வீகத் தன்மையால் நான் இதை விதித்தேன். ஓ! கோபர்களே, நான் இந்த மலையைக் கொண்டு ஒரு வீட்டை அமைத்திருக்கிறேன். புயலைக் கடந்து கால்நடைகள் இங்கே புகலிடத்தை அடையும். கால்நடைகள் அமைதியை அடையும் வகையில் மந்தைகளை விரைவாக இங்கே கொண்டு வாருங்கள். காற்றில்லாத இந்த இடத்தில் அவை மகிழ்ச்சியாக வசிக்கட்டும். எங்கே பசுமந்தைகள் இருக்குமோ, எங்கே மகிழ்ச்சி காணப்படுமோ அதுவே விரஜமாகும். நான் மழையைத் தடுத்துவிட்டேன். இந்தப் பகுதியை உங்களுக்குள் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். மலையை உயர்த்தி இந்தப் பெரிய இடத்தை உண்டாக்கியிருக்கிறேன். நான் மூவுலகங்களையும் விழுங்கவல்லவன். இந்த இடம் எம்மாத்திரம்?" என்றிருக்கிறது. உ.வே.எஸ்.ராமானுஜ ஐயங்காரின் பதிப்பில், "ஆயர்களே, இது தேவர்களால் நினைக்கவும் முடியாதது. திவ்ய முறைப்படி (விஷ்ணு மாயை) என்னால் செய்யப்பட்ட மலை வீடு. காற்று புகாதது. பசுக்களுக்குப் புகலிடம். பசுக்கூட்டங்கள் க்ஷேமத்தின் பொருட்டு இதில் சீக்ரம் நுழையட்டும். காற்றடிக்காத இடங்களில் ஸுக குறைவில்லாமல் வஸிக்கட்டும். என்னால் மழை தடுப்புச் செய்யப்பட்டது. அந்தஸ்து, கூட்டம், மனப்பொருத்தம், ஸுகம் இவற்றுக்குத் தக்கபடி இந்த இடம் பகிர்ந்து கொள்ளப்படட்டும். மலை பெயர்த்தெடுக்கப்பட்ட இந்தப் பெரிய இடம் என்னால் நிறுவப்பட்டது. ஐந்து க்ரோச வட்டமும், ஒரு க்ரோச குறுக்களவும் உடையது. பெரிய மூன்று லோகத்தையும் ரக்ஷிப்பதற்கு சக்தி வாய்ந்தது. ஆய்ப்பாடியை ரக்ஷிப்பதற்குக் கேட்பானேன்" என்றிருக்கிறது.

வெளியே மேகங்களின் முழக்கம் மற்றும் மாடுகளின் ஒலி ஆகியவற்றுடன் சேர்ந்து கோபர்களின் மத்தியில் பெரும் அமளி ஏற்பட்டது.(58) ஆயர்களால் வரிசைப்படுத்தப்பட்ட பசுகள் அந்தச் சிறந்த மலையின் பெருங்குகைக்குள் நுழைந்தன.(59) அந்த மலையின் அடியில் உயர்ந்த கல் தூணைப் போல நின்றிருந்த கிருஷ்ணன், அன்புக்குரிய விருந்தினனைப் போல அந்த மலையை ஒருகையில் தாங்கிக் கொண்டிருந்தான்.(60) அதன்பிறகு, மழைக்கு அஞ்சியவர்களான விரஜவாசிகள் தங்கள் வண்டிகள் மற்றும் பாத்திரங்களுடன் அந்த மலைவீட்டுக்குள் நுழைந்தனர்.(61) பலம்வாய்ந்த ஸதக்ரது {இந்திரன்}, கிருஷ்ணனின் இந்த மீமானிடச் செயலையும், தன் சொற்கள் பொய்த்ததையும் கண்டு மேகங்களை {மழைபொழியாமல்} விலகுமாறு கேட்டுக் கொண்டான்.(62) அவன், பூமியை ஏழு இரவுகளுக்கு விழாக்கள் ஏதுமற்றதாகச் செய்த மேகங்களால் சூழப்பட்டவனாகத் தேவலோகத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றான்.(63) இவ்வாறு ஏழு இரவுகளுக்குப் பிறகு தேவர்களின் மன்னன் விலகி, மேகங்களில் இருந்து வானம் விடுபட்டுத் தெளிவடைந்த போது, சூரியன் முழுப் பிரகாசத்துடன் உதித்தான்.(64) பசுக்களும், ஆயர்களும் தாங்கள் (குகைக்குள்) நுழைந்த அதே வழியில் தங்கள் தங்களுக்குரிய இடங்களுக்குத் திரும்பிச் சென்றனர்.(65) வரங்களைத் தருபவனும், பூதங்கள் அனைத்துடன் அடையாளங்காணப்படுபவனுமான தலைவன் கிருஷ்ணன், உலகங்கள் அனைத்தின் நன்மைக்காக மகிழ்ச்சியான இதயத்துடன் அந்தச் சிறந்த மலையை நிறுவினான்[6]" என்றார் {வைசம்பாயனர்}.(66)

[6] "கிருஷ்ணன் கோவர்த்தன மலையைத் தன் விரல்களில் ஒன்றில் தாங்கிய அதிசயம் கிட்டத்தட்ட அனைத்துப் புராணங்களிலும், மஹாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில் கூட விளக்கப்படுகிறது. ஒரு மனிதன், அதுவும் பத்து வயதைக் கொண்ட ஒரு சிறுவன் கோவர்த்தனம் போன்ற ஒரு பெருமலையைத் தூக்குவது சாத்தியமற்றது என்ற நேரடி பொருளில் காணும்போது இந்நிகழ்வு நிச்சயம் நம்பமுடியாததாகவே இருக்கிறது. இது கோபர்களைப் பாதுகாப்பதற்காகக் கிருஷ்ணன் வெளிப்படுத்திய அற்புத சக்தியைக் குறிக்கும் உருவகம் என்பதில் ஐயத்திற்கிடமில்லை. பின்வரும் விளக்கத்தைக் கொண்டு அந்த உருவகத்தைப் பாதிப்பேதுன்றி உறுதி செய்யலாம். அவன் இந்திரனின் வழிபாட்டை நிறுத்தியால் அவனது தொண்டர்கள் {இந்திர வழிபாட்டாளர்கள் / மேகங்கள்} கோபர்களைத் தாக்கிய போது, கிருஷ்ணன் அவர்களையும், அவர்களது கால்நடைகள் மற்றும் பொருட்களையும் அந்த மலையில் அமர்த்திவிட்டு, இந்திரனின் தொண்டர்களுடன் போரிட்டான். இந்த அத்தியாயத்தின் பிற்பகுதியில் கோபர்கள் தங்கள் 'மலைவீடான' அந்த மலையின் குடைவரையில் நுழைந்தார்கள் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. மலையின் பிரமாண்டமான குகைகளில் ஒன்றில் அவர்கள் தஞ்சம் புகுந்தார்கள் என்பதையும், இந்திரனை வழிபட்டவர்களின் தாக்குதலுக்கு எதிராகக் கிருஷ்ணன் அவர்களைப் பாதுகாத்தான் என்பதையும் விளக்கும் உருவகமாக ஒருவேளை இஃது இருக்கலாம். விளக்கமென்னவாக இருப்பினும், இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் அவன் ஒரு மீமானிட அருஞ்செயலைச் செய்து காட்டினான் என்பது நிச்சயம் உண்மையாகும்" என மன்தநாததத்தர் இங்கே விளக்குகிறார்.

---

விஷ்ணு பர்வம் பகுதி – 73 – 018ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 66

மூலம் - Source   |

ஆங்கிலத்தில் - In English

ஆயர்களின் மறுமொழி | விஷ்ணு பர்வம் பகுதி – 72 – 017

(கோவர்த்தனமஹோத்ஸவம்)

The reply of the Gopas | Vishnu-Parva-Chapter-72-017 | Harivamsha In Tamil

பகுதியின் சுருக்கம் : கிருஷ்ணனிடம் ஆயர்கள் சொன்ன மறுமொழி; மலை, மற்றும் பசுக்களுக்கு நடைபெற்ற வழிபாடு; மலைதேவன் ஆசி...

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்}, "தாமோதரனின் சொற்களைக் கேட்டுக் கோபர்கள் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்; அவனது அமுத மொழியின் உண்மைப் பொருளை அறிந்து கொண்ட அவர்கள் தயக்கமில்லாமல்,(1) "ஓ! குழந்தாய், பசுக்களின் பெருக்கத்திற்கும், ஆயர்களின் நல்வாழ்வுக்கும் உகந்ததாக இருக்கும் உன் புத்தியைக் கண்டு நாங்கள் பெரும் மகிழ்ச்சியடைகிறோம்.(2) ஓ! கிருஷ்ணா, நீயே எங்கள் வழியும், மகிழ்ச்சியும், புகலிடமுமாக இருக்கிறாய். எங்கள் இதயங்களைப் புரிந்து கொள்ளும் நீயே பேரிடர்களில் இருந்து எங்களை மீட்கும் மீட்பனாக இருக்கிறாய். நீங்கள் எங்கள் நண்பர்களின் நண்பனாவாய்.(3) உனது தயவின் மூலம் மகிழ்ச்சி நிறைந்த ஆயர்களின் குக்கிராமமான கோகுலம்[1] பகைவர்களற்றவளாக இருக்கிறாள். மங்கலம் நிறைந்தவளான அவள் தேவர்களின் நகரைப் போல மகிழ்ச்சியுடனும், இன்பத்துடனும் வாழ்கிறாள்.(4) உன் பிறப்பு தொடங்கி, காணத் தகுந்தவையும், பிறரால் செய்ய இயலாதவையுமான உன் செயல்களைக் கண்டும், {"நான் உயர்ந்தவன்" என்ற நினைப்புடன்} நீ சொல்லும் ஆணவச் சொற்களைக் கேட்டும் எங்கள் மனங்கள் ஆச்சரியத்தால் நிறைகின்றன.(5)

[1] "கோகுலம் என்பது ஆயர்களின் கிராமமான விரஜத்தின் மற்றொரு பெயராகும். இப்போதும் மதுராவில் இருந்து ஐந்து அல்லது ஆறு மைல்கள் தொலைவில் இதே பெயருடன் ஒரு கிராமம் இருக்கிறது. கோவர்த்தன மலைக்கு அருகில் அமைந்திருப்பதாக விவரிக்கப்படும் பண்டைய கோகுலம் இதுதானா என்பது ஐயம் நிறந்ததே" என மன்மதநாததத்தர் இங்கே விளக்குகிறார்.

தேவர்களின் மத்தியில் புரந்தரனை {இந்திரனைப்} போல மனிதர்களில் நீ உன் ஒப்பற்ற சக்தி, பலம் மற்றும் புகழின் மூலம் மேன்மையை {மீயுயர்வை} அடைந்திருக்கிறாய்.(6) உன் கடுஞ்சக்தி, மிகமேன்மையான ஒளி ஆகியவற்றால் தேவர்களுக்கு மத்தியில் சூரியனைப் போல மனிதர்களில் நீ மேன்மையை அடைந்திருக்கிறாய்.(7) தேவர்களுக்கு மத்தியில் சந்திரனைப் போல உன் அருள், அழகு, மகிழ்ச்சி நிறைந்த முகம் மற்றும் புன்னகையால் நீ மனிதர்களின் மத்தியில் முக்கியத்துவத்தை அடைந்தாய்.(8) உன் பலம், சக்தி, உடல் மற்றும் பிள்ளை பருவத்தில் நீ செய்த அருஞ்செயல்கள் ஆகியவற்றில் கார்த்திகேயனால்[2] மட்டுமே உனக்கு நிகராக முடியும். மனிதர்களுக்கு மத்தியில் உனக்கு ஒப்பானவன் எவனும் இல்லை.(9) கரையைக் கடக்க முடியாத பெருங்கடலைப் போலவே, மலையைக் கௌரவிக்கும் வகையில் யஜ்ஞம் செய்வது குறித்த உன் முன்மொழிவை எவனால் அலட்சியம் செய்ய முடியும்?(10)

[2] "இவன் போர் தேவனும், சிவனின் மகனுமாவான். புராணத்தின்படி கார்த்திகை நட்சத்திரத்தின் உடல்வடிங்களான தேவகன்னிகளால் எடுத்து வளர்க்கப்பட்டதால் கிருத்திகை என்பதில் இருந்து பெறப்பட்ட பெயராகும் இஃது. இவன் போர்க்கலையில் மிகத் திறம்பெற்றவனும், தேவர்களுக்கும், அசுரர்களுக்கும் இடையிலான போரில் தேவர் படையின் தளபடியாக நியமிக்கப்பட்டவன் ஆவான்" என மன்மதநாததத்தர் இங்கே விளக்குகிறார்.

இந்திர யஜ்ஞத்திற்குப் பதிலாகப் பசுக்கள் மற்றும் ஆயர்களின் நல்வாழ்வுக்கென உன்னால் அமைக்கப்படும் இந்தக் கிரி யஜ்ஞம் {மலைவிழா}[3] எங்களால் செய்யப்படும்.(11) இனிமை நிறைந்த பால் உணவு வகைகள் தயாரிக்கப்படட்டும், குடிக்கும் இடத்தில் {பந்திகளில்}[4] அழகான குடுவைகள் வைக்கப்படட்டும்.(12) அகன்ற ஆறுகள் மற்றும் துரோணிகளில்[5] பால் நிறைக்கப்படட்டும், அதே அளவு வறுத்த இறைச்சியும், கோபர்கள் மூன்று இரவுகளைக் கழிக்கும் வகையில் பல்வேறு உணவு மற்றும் பானங்கள் ஆகியனவும் மலைக்கு எடுத்துச் செல்லப்படட்டும்.(13,14) ஆயர்கள் அனைவரையும் கொண்டதும், எருமை மற்றும் பிற விலங்குகளின் இறைச்சி நிறைந்ததுமான இந்த யஜ்ஞம் உடனே நடைபெறட்டும்[6].(15)

[3] "கோவர்த்தன மலையைக் கௌரவிக்கும் வகையில் ஒரு வேள்வி" என மன்மதநாததத்தர் இங்கே விளக்குகிறார்.

[4] "உரையில் இருக்கும் சொல் உதபானம் ஆகும். உதம் என்றால் நீரையும், பா என்ற வேர் பருகுவதையும் குறிக்கும். இஃது ஒரு கிணறு என்ற பொருளையும் தரும். இங்கே நீர் பருகுவதற்குரிய இடம் என்று பொருள்படுகிறது. ஒரு கிணற்றின் அருகில் மக்கள் சுகமாக அமரவும், நீர் பருகவும் வசதியாகப் பெரிய நடைபாதை இருப்பது இன்றும் பல இடங்களில் காணப்படுகிறது" என மன்மதநாததத்தர் இங்கே விளக்குகிறார்.

[5] "படகின் வடிவிலானதும், நீர் கொள்ளவும் ஊற்றவும் பயன்படுத்தப்படுவதும், கல் மற்றும் மரத்தால் ஆனதுமான எந்தப் பாத்திரமும், குளிக்கும் தொட்டி, குளியல் பாத்திரம், வாளியும், நீர்க்குடங்களும் துரோணிகளே ஆகும்" என மன்மதநாததத்தர் இங்கே விளக்குகிறார்.

[6] சித்திரசாலை பதிப்பில், "சோறு மற்றும் இறைச்சிக்கான பாத்திரங்களையும் தட்டுக்களையும் நாங்கள் மகிழ்ச்சியாக ஏற்பாடு செய்கிறோம். மூன்று பகல்கள் மற்றும் இரவுகளுக்குத் தேவையான பாலையும், பாலாலான உணவுப் பொருட்களையும் திரட்டுவோம். உணவுக்காக எருமைகளைப் போன்ற விலங்குகளைக் கொல்வோம். இந்த வேள்வி கோபர்கள் அனைவருடனும் நடைபெறட்டும்" என்றிருக்கிறது. பிபேக்திப்ராயின் பதிப்பில், "உணவு, பீடங்கள் மற்றும் இனிய பாலை நாங்கள் ஏற்பாடு செய்வோம். கிணறுகளுக்கு அருகில் அழகிய பாத்திரங்கள் வைக்கப்படட்டும். பாயஸம் மற்றும் பிற உணவுப் பொருட்களுக்கான பெரிய குடங்கள் ஆயத்தம் செய்யப்படட்டும். உண்ணத்தக்க அனைத்து வகை உணவுப் பொருட்களும், பேயமும் கொண்டு வரப்படட்டும். இறைச்சிக்கும், கேளிக்கைக்குமான பாத்திரங்கள் கொண்டு வரப்படட்டும். பாலையும், வேறு பால்சார்ந்த உணவுப் பொருட்களையும் திரட்டுவதில் நாம் மூன்று இரவுகளைச் செலவிடுவோம். உண்ணப்பட வேண்டிய எருமைகளுக்கும், பிற விலங்குகளுக்கும் தானியங்கள் வழங்கப்படட்டும். கோபர்கள் அனைவரும் இந்த வேள்வியை ஏற்பாடு செய்வதில் ஈடுபடட்டும்" என்றிருக்கிறது. உ.வே.எஸ்.ராமானுஜ ஐயங்காரின் பதிப்பில், "மாம்ஸ உணவு நிறைந்த பாத்ரங்களும், சித்ரான்மை நிறைந்த பாத்ரங்களும் வைக்கப்படும் ஆயர்ப்பாடி முழுதும் மூன்றுநாள் கறந்த பால் எல்லாம் கொண்டு வரப்படட்டும். உணவிற்குரிய எருமை முதலிய ம்ருகங்கள் பக்வம் செய்யப்படட்டும். ஒன்று சேர்ந்த எல்லாக் கோபர்களாலும் இந்த யஜ்ஞம் துவக்கப்படட்டும்" என்றிருக்கிறது.

அதன்பிறகு, ஆயர்களின் கிராமம் முழுவதும் திளைப்படைந்த பசுக்களுடன் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருந்தது. எக்காளங்களின் ஒலிகளும், காளைகளின் முழக்கங்களும், கன்றுகள் கத்தும் ஒலியும் சேர்ந்து கோபர்களுக்குப் பெரும் மகிழ்வை உண்டாக்கின.(16) தயிர் ஆறுகளும், தெளிந்த நெய் சுழல்களும், பாலாறுகளும் அங்கே அமைக்கப்பட்டன. இறைச்சிக் குவியலும், மலை போலத் திரட்டி வைக்கப்பட்ட சோறும் மலைக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. இவ்வாறு அங்கே இருந்த கோபர்கள் {ஆயர்கள்} அனைவராலும் அந்தக் கிரி யஜ்ஞம் செய்யப்பட்டது. கோபர்களும் {ஆயர்களும்}, கோபியரும் {ஆய்ச்சியரும்} அங்கே மகிழ்ச்சியில் நிறைந்திருந்தனர்.(17,18) நூற்றுக்கணக்கான உணவிடங்கள் {பந்திகள்} அங்கே அமைக்கப்பட்டன. அது {அந்த மலை} மாலைகளாலும், பல்வேறு வகை நறுமணப்பொருட்கள் மற்றும் தூபங்களாலும் நிறைந்திருந்தது.(19) வேள்விக்குரிய பல்வேறு பொருட்கள் அங்கே முறையாகப் பரப்பி வைக்கப்பட்டன. இவ்வாறு மங்கல காலத்தில் பிராமணர்களுடன் கூடிய கோபர்கள் {ஆயர்கள்} கிரி யஜ்ஞத்தைக் கொண்டாடினர்.(20)

யஜ்ஞம் முடிந்த பிறகு, கிருஷ்ணன் பெரும் மாய சக்தியைக் கைக்கொண்டு மலையின் வடிவை ஏற்று, மிகச்சிறந்த சோறு, இறைச்சி, தயிர் மற்றும் பாலை உண்டு பருகினான்.(21) பிராமணர்களும் அங்கே உண்டதிலும், தங்கள் ஆசைகள் அனைத்தும் நிறைவேறியதிலும் பெரும் நிறைவடைந்தனர். அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக ஆசிகளைக் கூறி விடைபெற்றுச் சென்றனர்.(22) தலைவன் கிருஷ்ணன் அந்த வேள்வியில் தன் இதய விருப்பத்தின்படி தெய்வீக வடிவை ஏற்று உணவையும், பானங்களையும் ஏற்று, "நான் நிறைவடைந்தேன்" எனப் புன்னகையுடன் சொன்னான்.(23) அந்த மலையின் உச்சியில் தெய்வீக மலர்மாலைகள், நறுமணக் குழம்புகள் ஆகியவற்றால் பளபளக்கும் மலையின் வடிவில் கிருஷ்ணனையே கண்ட முன்னணி கோபர்கள் {ஆயர்கள்}, அவனை வணங்கி வழிபட்டு அவனது புகலிடத்தை நாடினார்கள்.(24) அந்த மலையால் தன் உண்மை வடிவத்தை மறைத்துக் கொண்டவனும், எல்லாம் வல்லவனுமான தலைவன் கிருஷ்ணன், தன்னை வணங்கும் கோபர்களுடன் சேர்ந்து தன்னைத் தானே துதித்தான் {கிருஷ்ணன் வணங்கப்படும் மலையாகவும் இருந்தான், வழிபடும் ஆயராகவும் இருந்தான்}.(25)

ஆச்சரியத்தால் நிறைந்த கோபர்கள், அந்தச் சிறந்த மலையில் இருந்த தேவனிடம் {மலை தேவனான கிருஷ்ணனிடம்}, "ஓ! தலைவா, நாங்கள் உன்னிடம் அர்ப்பணிப்புள்ள அடிமைகள், நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டுமென ஆணையிடுவாயாக" என்றனர்.(26)

அவன் மலையிடம் இருந்து தோன்றும் சொற்களால் அவர்களுக்கு மறுமொழி கூறும் வகையில், "உங்களுக்குப் பசுக்களிடம் இரக்கம் இருந்தால், இன்றுமுதல் என் வழிபாட்டில் ஈடுபடுவீராக.(27) விரும்பத்தக்க பொருட்கள் அனைத்தையும் அருள்பவனும், நல்லெண்ணம் கொண்டவனுமான உங்கள் முதல் தேவன் நானே, என் தயவால் விலைமதிப்பற்ற ஒரு கோடி {பத்தாயிரம்}[7] பசுக்களை உடைமைகளாகப் பெற்றீர்.(28) நீவிர் என்னிடம் பற்றும், ஆர்வமும் கொண்டீரெனில் நான் காட்டில் உங்களுக்கு நன்மையைச் செய்வேன், உங்கள் துணையுடன் தேவலோகம் போல இங்கே இன்புற்றிருப்பேன்.(29) நான் மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பதால், நந்தனுக்கும், பிற முன்னணி கோபர்களுக்கும், ஆயர்கள் அடையத் தகுந்த ஏராளமான செல்வத்தை அளிக்கப் போகிறேன்.(30) பசுக்கள் தங்கள் கன்றுகளுடன் சேர்ந்து என்னை வலம் வரட்டும். நான் உண்மையில் உயர்ந்த இன்பநிலையை அடைவேன்" என்றான் {மலை தேவன்}.(31)

[7] மற்ற பதிப்புகள் அனைத்திலும் பத்தாயிரம் பசுக்கள் என்ற இருக்கிறது. மன்மதநாததத்தரின் பதிப்பில் பத்து மில்லியன் பசுக்கள் என்றிருக்கிறது.

அதன்பிறகு அந்தச் சிறந்த மலையை அழகூட்டும்படி பசுக்களும், காளைகளும் கூட்டங்களாக அதை வலம்வந்தன.(32) மலர்மாலைகளால் தங்கள் கொம்புகள் மற்றும் தலைகள் அலங்கரிக்கப்பட்டவையும், மலர்களாலான அங்கதங்களைக் கொண்டவையும், மகிழ்ச்சிமிக்கவையுமான எண்ணற்ற பசுக்கள் விரைவாக அதை வலம் வரத்தொடங்கின.(33) பல்வேறு வண்ணங்களைப் பூசிக்கொண்டவர்களும், சிவப்பு, இளநீலம்கலந்த கருஞ்சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் ஆடைகளை உடுத்தியவர்களுமான ஆயர்கள், அந்தப் பசுக்களை முறைப்படுத்துவதற்காக அவற்றைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர்.(34) அற்புதமான அந்தச் சபையில், மயில் இறகுகளாலான அங்கதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களும், தலைமயிரைக் கட்டுவதற்கான கயிற்றை {மயில் பீலிகளால்} நன்கு அமைத்துக் கொண்டவர்களும்,(35) தங்கள் கரங்களில் ஆயுதங்களை {தடிகளைக்} கொண்டவர்களுமான ஆயர்கள் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தனர். ஆயர்களில் சிலர் பசுக்களைக் கட்டுப்படுத்த விரைந்தனர், சிலர் மகிழ்ச்சியில் ஆடினர், சிலர் காளைகளைச் செலுத்திக் கொண்டு சென்றனர்.(36) இவ்வாறு முறையாக அந்த விழா நிறைவையடைந்தபோது, மலையில் பிறந்த தேவன் திடீரென மறைந்தான்,(37) கிருஷ்ணரும், கோபர்களும் விரஜத்திற்கு {கோகுலத்திற்குத்} திரும்பிச் சென்றனர். இவ்வாறு அந்தக் கிரி யஜ்ஞம் அமைக்கப்பட்டபோது,(38) அந்த அற்புதக் காட்சியைக் கண்ட சிறுவர்களும், முதியவர்களுமான ஆயர்கள் அனைவரும் ஆச்சரியத்தால் நிறைந்து மதுசூதனனின் மகிமைகளைப் பாடத் தொடங்கினர்" என்றார் {வைசம்பாயனர்}.(39)

---

விஷ்ணு பர்வம் பகுதி – 72 – 017ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 39

மூலம் - Source   |

ஆங்கிலத்தில் - In English

கிருஷ்ணன் எதிர்த்த இந்திரவிழா | விஷ்ணு பர்வம் பகுதி – 71 – 016

(ஷரத்வர்ணனம்)

Krishna protests against Indra-Yajna: An account of Autumn | Vishnu-Parva-Chapter-71-016 | Harivamsha In Tamil

பகுதியின் சுருக்கம் : இந்திர விழாவை எதிர்த்த கிருஷ்ணன்; மலை மற்றும் பசு வழிபாட்டிற்கு அவசியமான காரணங்களைச் சொல்லி வற்புறுத்தியது; கூதிர் கால வர்ணனை...

வைசம்பாயனர் {ஜனமேஜயனிடம்}, "இந்திரவிழாவைக் குறித்த முதிய கோபனின் சொற்களைக் கேட்ட தாமோதரன் {கிருஷ்ணன்}, சக்ரனின் {இந்திரனின்} வலிமையை நன்கறிந்தும் அவரிடம் {அந்த முதியவரிடம்}[1],(1) "காட்டில் திரிபவர்களான நாம் அனைவரும் ஆயர்களாக {கோபாலர்களாக} இருக்கிறோம். விலைமதிப்பற்ற ஆநிரைகள் நம் வாழ்வதாரமாக அமைந்திருக்கின்றன. எனவே, நாம் பசுக்களையும், மலைகளையும், காடுகளையும் வழிபட வேண்டும்.(2) உழவர்களுக்கு உழவுத் தொழிலும், வணிகர்களுக்கு வணிகப்பொருட்களும் வாழ்வாதார வழிமுறைகளாகும், நமக்கோ பசுக்களே {கோரக்ஷணம் / ஆநிரை காத்தல்} வாழ்வாதாரத்திற்கான சிறந்த வழிமுறை ஆகும். மூன்று வேதங்களையும் நன்கறிந்த அறிஞர்களால் இது விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.(3) ஒவ்வொரு வர்ணத்திற்கும் பெருந்தெய்வமும், வழிபாட்டுக்குரியதும், துதிக்கத்தக்கதும், அவர்களுக்கு நன்மையைச் செய்வதும் அவரவர்களுக்கு உரிய தொழிலே ஆகும்.(4) ஒன்றால் நன்மையடைந்து மற்றொன்றை வழிபடும் ஒருவன் இம்மையிலும், மறுமையிலும் என இரண்டு வகை ஆபத்துகளைச் சந்திக்கிறான்.(5) வயல்கள் உழவுத்தொழிலால் பாதுகாக்கப்படுகின்றன, காடுகள் வயல்களால் பேணிக்காக்கப்படுகின்றன, மலைகள் காடுகளால் ஆதரிக்கப்படுகின்றன, இந்த மலைகளே நம் ஒரே புகலிடமாக இருக்கின்றன. இந்தக் காட்டில் இருக்கும் மலைகள் தாங்கள் விரும்பிய வடிவை ஏற்கின்றன என நான் கேட்டிருக்கிறேன். அவை பல்வேறு வடிவங்களை ஏற்றுத் தங்கள் மேட்டுச் சமவெளிகளில் விளையாடுகின்றன. (6) நகங்களைக் கொண்டவற்றில் முதன்மையான புலிகளின் வடிவங்களைச் சில வேளைகளிலும், பிடரிமயிருடன் கூடிய சிங்கங்களின் வடிவங்களைச் சில வேளைகளிலும் ஏற்கும் அவை, காடுகளை அழிப்பவர்களைச் சூறையாடி தங்களுக்குரிய காடுகளைப் பாதுகாக்கின்றன.(7)

[1] "இந்த அத்தியாயத்தில், மழையின் தேவனைக் கௌரவிக்கும் இந்திர வேள்வி அல்லது யாகத்தை நிறுத்த கிருஷ்ணன் முயற்சிக்கிறான். அவன் உயிரற்ற {அவசியமற்ற} சடங்குகள் மற்றும் விழாக்களை எதிர்த்தான் என்பது அவன் எதிர் பிரச்சாரம் செய்யும் விதத்தில் இருந்து தெளிவாகிறது. அவன் தன் குல மக்கள் அனைவரிடமும், தங்கள் வாழ்வாதாரத்தைச் சார்ந்த தேவையே தங்களுக்குக் கடவுள் என்பதை நம்பும்படி அறிவுறுத்துகிறான். அவன் பயனற்ற சடங்குகளையும், விழாக்களையும் ஆதரிக்கவில்லை. மேலும் நடைமுறையில் உள்ள மூடநம்பிக்கைகளில் இருந்து விடுபட்டு உயர்ந்த வடிவிலான நம்பிக்கையையே தன் நாட்டின் முன் வைக்க எப்போதும் அவன் முயற்சித்தான். ஆனால் அவன் அதை மிகவும் மென்மையான வடிவத்தில் அறிமுகப்படுத்தினான். இதன் காரணமாகவே அவன் இருப்பிலுள்ள காரியங்களின் வகைமுறைகளில் புரட்சி செய்யவில்லை. இந்திர யாகத்துக்கு எதிரான அவனது நிலைப்பாடும், அவன் அறிமுகப்படுத்திய மலை, காடு முதலியனவற்றின் வழிபாடும், அவன் பிற்கால வாழ்வில் போதித்த கடமை {தர்மம் / அறம்} எனும் பெரிய வழிபாட்டுமுறையாகத் தங்களை வளர்த்துக் கொண்டன. ஒருவன் தன் வாழ்வாதார வழிமுறைகளை வழிபடுவதில் உள்ள உருவகத்தை உரிக்கும்போது, ஒருவன் தன் கடமையைச் செய்வதையே கடவுள் வழிபாட்டைப் போலப் புனிதமானதாகக் கருத வேண்டும் என்ற பொருளை அஃது அடையும். புதிய வடிவிலான வழிபாட்டு முறையை அறிமுகம் செய்யும் இந்நிகழ்வும் அவனது மீமானிட சக்தியை உறுதிப்படுத்துகிறது. சிறுவனேயான அவன், ஏற்கனவே தன் மக்களுக்கு மத்தியில் நிறுவப்பட்டுள்ள வழிபாட்டுமுறையை விட்டுவிட்டு அவர்கள் தன்னைப் பின்பற்றும் அளவுக்கு அவர்களிடம் ஆளுமை கொண்டவனாக இருந்திருக்கிறான்" என மன்மதநாததத்தர் இங்கே விளக்குகிறார்.

காட்டில் வாழும் இனத்தோர்[2] அல்லது அதன் {காட்டின்} மூலம் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை அடைவோர்[3] காட்டை உருக்குலைக்கும்போது, அவை {அந்தக் காடுகள்} ஆண்மையை உண்ணும் தங்கள் பணியால் எந்த நேரத்திலும் அவர்களை அழித்துவிடும்[4].(8) பிராமணர்கள், மந்திரங்கள் முக்கியத்துவம் பெறும் யக்ஞங்களைச் செய்கிறார்கள், உழவர்கள் உழுசாலை {கலப்பையை} கௌரவிக்கும் வகையில் வேள்வியைச் செய்ய வேண்டும், ஆயர்களான நாமோ மலைகளைக் கௌரவிக்கும் வகையிலான விழாவைக் கொண்டாட வேண்டும். நாம் காட்டில் இருக்கும் மலைகளை வழிபட வேண்டும்.(9) எனவே, ஓ! கோபர்களே {ஆயர்களே}, மலைகளைக் கௌரவிக்கும் வகையில் வேள்வியைச் செய்யப் போகும் நீங்கள் ஒரு மரத்தின் அடியிலோ, ஒரு மலையின் அடியிலோ உங்கள் இதயம் விரும்பும் செயல்களில் ஈடுபடுவீர்களாக.(10) அந்த மங்கலமான இடத்தில் கிணறுகளை வெட்டி, தொழுவங்களை அமைத்து, வேள்வியில் விலங்குகளைக் கொன்று ஆயர்கள் தங்கள் விழாவைக் கொண்டாடட்டும். இதில் விவாதங்களுக்கான அவசியமில்லை.(11) பசுக்கள், கூதிர்கால மலர்களால் பளபளக்கும் அந்தச் சிறந்த மலையை வலம் வந்து மீண்டும் விரஜத்திற்கு {பிருந்தாவனத்திற்கு மாற்றப்பட்ட கோகுலத்துக்குத்} திரும்பட்டும்.(12) மேகங்களற்றதும், பல நல்லியல்புகளைக் கொண்டதும், பசுக்களுக்கு நிறைவைக் கொடுக்கும் இனிய நீரும், புல்லும் நிறைந்ததுமான இந்த அழகிய கூதிர்காலத்தில் அனைவரும் மகிழ்ச்சியில் நிறைந்திருக்கிறார்கள்.(13)

[2] "பீலர்கள் {மத்திய இந்தியாவில் உள்ள பழங்குடியினர்} அல்லது காட்டில் வாழும் பிற காட்டுவாசி இனக்குழுக்கள்" என மன்மதநாததத்தர் இங்கே விளக்குகிறார்.

[3] "இவர்கள் ஆயர்கள் அல்லது காட்டில் பசுக்களை மேய்த்துத் தங்கள் வாழ்வாதார வழிமுறைகளை அடையும் பிறர் அல்லது காட்டின் விளைச்சலை விற்போர்" என மன்மதநாததத்தர் இங்கே விளக்குகிறார்.

[4] சித்திராசாலை பதிப்பில், "காட்டைச் சார்ந்து வாழ்வோர் அழிவுகரமான செயல்களில் ஈடுபட்டால், அந்தக் காடு தகுந்த செயல்பாடுகளின் மூலம் அந்தத் தீயோரைக் கொன்றுவிடும்" என்றிருக்கிறது. பிபேக்திப்ராயின் பதிப்பில், "தீய ஒழுக்கங் கொண்டு, கொடுஞ்செயல்களைச் செய்வர்கள் இருக்கிறார்கள். காட்டில் இருந்து வாழ்வை ஈட்டியும், முறைகேடான வழியில் அவர்கள் செயல்பாட்டால் அவை {காடுகள்} அவர்களைக் கொல்லும்" என்றிருக்கிறது. உ.வே.எஸ்.ராமானுஜ ஐயங்காரின் பதிப்பில், "வனவாஸிகள் எப்போது இவைகளைத் துன்புறுத்துகின்றனரோ, அப்போது கொடுமை செய்யும் அவர்களையே ஹிம்ஸைத் தொழிலாலேயே அழிக்கின்றன" என்றிருக்கிறது.

{கூதிர் கால வர்ணனை} ஏதோவோரிடத்தில் மலர்ந்த பிரியக மலர்களால் வெண்மையாக, ஏதோவோரிடத்தில் பாணாஸனங்களால் அடர்நீலமாக, முழுதாக வளர்ந்த புற்கள் நிறைந்ததாக, மயில்கள் அற்றதாக இருக்கும் காடு, மிக அழகானதாகத் தோன்றுகிறது.(14) நீர் மற்றும் மின்னல்கள் இல்லாத தெளிந்த மேகங்கள், யானைகளின் மந்தையைப் போல வானில் நகர்ந்து வருகின்றன.(15) புது நீர் ஈர்த்த மேகங்கள் தொடர்ந்து முழங்குவதால் புத்தம்புது பசுந்தழைகள் சூழந்த மரங்கள் நிறைவடைந்தவை போலத் தெரிந்தன.(16) வெண்மேகத்தைத் தலைப்பாகையாகக் கொண்டும், அன்னம்போன்ற சாமரங்களால் வீசப்பட்டும், முழு நிலவைக் கொடையாகக் கொண்டும் புதியாய் நிறுவப்பட்ட மன்னனைப் போல வானம் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது.(17) மழைக்காலம் முடிந்ததும், தடாகங்கள் மற்றும் குளங்கள் அனைத்தும், அன்னப்பறவைகளின் வரிசைகளுடன் சிரித்துக் கொண்டிருப்பவை போலத் தெரிந்தன. ஸாரஸங்களின் ஒலிகளால் நிறைந்த அவை நாளுக்கு நாள் அளவில் குறைந்து வருகின்றன.(18) சக்கரவாகங்களைத் தங்கள் மார்பாகவும், கரைகளைத் தங்கள் இடையாகவும், அன்னங்களைத் தங்கள் புன்னகையாகவும் கொண்ட ஆறுகள், தங்கள் கணவர்களிடம் செல்பவை போலப் பெருங்கடலை நோக்கிப் பாய்கின்றன.(19)

முற்றாக மலர்ந்த அல்லிகளால் அழகூட்டப்பட்ட நீரும், நட்சத்திரங்களைச் சூடிய வானும், ஒன்றையொன்று கேலி செய்து கொள்பவை போல இரவில் தெரிகின்றன {சிரிக்கின்றன}.(20) கிரௌஞ்சங்களின் இசையை எதிரொலித்தும், முதிர்ந்த கமலநெற்கதிர்களால் நீலமடைந்தும் இருக்கும் காட்டின் பேரழகைக் காண்பவன் மனத்தில் பெரும் மகிழ்ச்சியை அடைகிறான்.(21) மலர்ந்த மரங்களால் பளபளக்கும் தடாகங்கள், குளங்கள், ஏரிகள், ஆறுகள், வயல்கள் ஆகியன பேரழகாகத் தெரிகின்றன.(22) தாமிர வண்ணத்திலும், கருநீல வண்ணத்திலும் தாமரைகள் புதுவெள்ளத்தில் அழகாகத் தோன்றுகின்றன.(23) மயில்கள் செருக்கில் இருந்து விடுபட்டிருக்கின்றன, வானம் மேகங்களற்றதாக இருக்கிறது, பெருங்கடல் நீரால் நிறைந்திருக்கிறது, காற்றும் படிப்படியாக விகிதங்களை ஏற்கிறது.(24) மழைக்காலத்தில் ஆடிய மயில்களால் கைவிடப்பட்ட இறகுகளின் மூலம் பூமி பல கண்களைக் கொண்டதாகத் தெரிகிறது.(25)

யமுனை ஆறானவள், சேற்றால் நிறைந்தவையும், காஸ {கோரைப்புல்} மலர்கள், மற்றும் செடிகொடிகளால் மறைக்கப்பட்டவையும், அன்னங்கள் மற்றும் ஸாரஸங்கள் நிறைந்தவையுமான கரைகளுடன் பேரெழிலாகத் தோன்றுகிறாள்.(26) உரிய காலத்தில் முதிர்ந்த தானியங்கள் நிறைந்த வயல்களிலும், காட்டிலும் திரிந்து, தானியங்களை உண்டு, நீரைப் பருகி வாழும் பறவைகள் உற்சாகத்துடன் இசையொலிகளை வெளியிடுகின்றன.(27) மழைக்காலத்தில் தங்கள் நீரைப் பொழிந்த மேகங்களால் இளம்பயிர்கள் முற்றி வளர்ந்திருக்கின்றன.(28) சந்திரன் தன் மேக ஆடையைக் கைவிட்டும், கூதிர் காலத்தால் ஒளிபெற்றும் தெளிந்த வானில் மகிழ்ச்சியான இதயத்துடன் திரிபவனைப் போலத் தெரிகிறான்.(29) இப்போது பசுக்கள் அளவில் இரண்டு மடங்கான பாலைத் தருகின்றன, காளைகள் இரண்டு மடங்கு வெறிக் கொண்டிருக்கின்றன, காடு இரண்டு மடங்கு அழகுடன் இருக்கிறது, பூமி தானியங்களால் மிகவும் நிறைந்திருக்கிறாள்.(30) மேகங்களற்ற நட்சத்திரங்கள், தாமரைகளால் அழகூட்டப்பட்ட நீர் மற்றும் மனிதர்களின் மனம் ஆகியன நாளுக்கு நாள் மகிழ்ச்சி நிறைந்தவையாகின்றன.(31) சக்திவாய்ந்த கதிர்களைக் கொண்ட சூரியன், மேகங்களற்றவனாக, கூதிர் காலப் பிரகாசத்தில் ஒளிர்பவனாக அனைத்துப் பக்கங்களிலும் தன் ஒளியைப் பரப்பி, நீரை இழுத்து வருகிறான்.(32)

பூமியின் பாதுகாவலர்களும், வெற்றியை அடைய விரும்புகிறவர்களுமான மன்னர்கள் தங்கள் படைகளின் உற்சாகத்தைத் தூண்டி ஒருவரையொருவர் எதிர்த்துச் செல்கின்றனர்.(33) சேறுகள் வறண்டும், பந்துஜீவ {செம்பருத்தி} மலர்களால் சிவந்தும், பலவண்ணங்களுடன் அழகாக இருக்கும் காடுகள் மனத்திற்கு மகிழ்ச்சியை உண்டாக்குகின்றன.(34) மலர்ந்த அஸனை {சரஸனை / வேங்கை / கருமருது}, ஸப்தபர்ணை {ஏழிலைப்பாலை}, காஞ்சனை {கோவிதாரை / மலையாத்தி} மரங்கள் காட்டுக்கு அழகூட்டுகின்றன. வானாஸனை {இஷுஸாவை}, தந்திவிதபம் {நிகும்பம் / காட்டாமணக்கு}, பிரியகை, ஸ்வர்ணகை {கொன்றை}, {ஸ்குமர, பிசுகை,} கேதகி {கேதகை / தாழை} மரங்கள் ஆகியவை மலர்களால் மறைக்கப்பட்டிருக்கின்றன, பெண் ஆந்தைகளும், கருவண்டுகளும் அங்கேயும் இங்கேயும் திரிந்து கொண்டிருக்கின்றன.(36) கணிகையின் அழகை ஏற்றதைப் போலக் கூதிர் காலம் விரஜத்தில் {ஆயர்ப்பாடியில்} நடக்கிறது, கடையும் மத்தொலிகளால் பசுத்தொழுவங்கள் நிறைந்திருக்கின்றன.(37) கொடியில் கருடச் சின்னத்தைக் கொண்டவனான முதன்மை தேவன் (விஷ்ணு) மழைக்காலத்தில் மகிழ்ச்சியாக உறங்கினான். இப்போது தேவர்கள் அவனை எழுப்ப முயற்சிக்கின்றனர்.(38)

ஓ! ஆயர்களே, அழகிய தானியங்கள் நிறைந்த இந்தக் கூதிர் காலத்தில், காற்றின் தேவனுடைய {வாயுவின்} வசிப்பிடத்திற்கு ஒப்பானவனும், வெள்ளை, சிவப்பு மற்றும் நீல நிறப் பறவைகளால் நாடப்படுபவனும், இந்திரவில்லால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மேகங்களைப் போன்ற கனிகளால் நிறைந்திருப்பவனும், செடிகொடிகள் மற்றும் மரங்களுடன் கூடிய தோப்புகளைச் சூடியிருப்பவனும், பரந்த மேட்டுச் சமவெளிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனுமான மலைகளில் முதன்மையானவனை {கிரிதேவனை} நாம் வழிபடுவோம். குறிப்பாக நாம் பசுக்களை வழிபடுவோம்.(39-41) காது வளையங்களாலும், கொம்புகளில் மயில் இறகுகளாலும், கழுத்தில் தொங்கும் மணிகளாலும், கூதிர் கால மலர்களாலும் பசுக்களை அலங்கரித்து, உங்கள் நன்மைக்காக அவற்றை நீவிர் வழிபடுவீராக.(42) மேலும் மலையைக் கௌரவிக்கும் வகையில் வேள்வி நடைபெறட்டும். தேவர்களால் சக்ரன் {இந்திரன்} வழிபடப்படுவதைப் போலவே மலையைக் கௌரவிக்கும் வகையில் நாம் அந்த வேள்வியை {மலைவிழாவைக்} கொண்டாடுவோம்.(43) மேலும் பசுக்களுக்கான வேள்வியைச் செய்யுமாறும் நான் உண்மையிலேயே உங்களை வற்புறுத்துகிறேன். உங்களுக்கு என் மேல் அன்பேதும் இருந்தால், நான் உங்கள் நண்பனாக இருந்தால் நீங்கள் அனைவரும் பசுக்களை வழிபடுவீராக. இதில் ஐயமேதும் கொள்ள வேண்டாம்.(44) இணக்கத்துடன் கூடிய என்னுடைய இந்தச் சொற்களை மதித்தால் நீங்கள் நல்வாழ்வை அடைவீர்கள். எனவே, நோக்கத்தைக் கேள்விக்குட்படுத்தாமல் {தயக்கமில்லாமல்} என் சொற்களை {ஏற்று} நிறைவேற்றுவீராக" என்றான் {கிருஷ்ணன்}" என்றார் {வைசம்பாயனர்}.(45)

---

விஷ்ணு பர்வம் பகுதி – 71 – 016ல் உள்ள சுலோகங்கள் : 45

மூலம் - Source   |

ஆங்கிலத்தில் - In English