Friday 4 December 2020




Ramayana play in front of Vajranabha by Pradyumna

Vaishampāyana said:—Thereupon king Vajranābha ordered the Asuras living in their own cities, "Give them most excellent rooms (1). Treat them as guests, give them various jewels and various raiments which please people (2)." Receiving the order of their Chief they did all this. And arriving there, the actors too, heard of before, excited their curiosity (3). With great delight they welcomed the actor with presents of jewels (4). Thereupon the actor, who had obtained the boon, pleased highly the citizens of Supura with his dancing (5). 

They gave a performance of the great epic Rāmāyana: the birth of the incomparable Vishnu for the destruction of the king of Rakshasas (Ravana) (6). How Lomapāda and Dasharatha had brought for Shānta, the Muni Rishwashringa through prostitutes (7). In that performance the actors so perfectly personated the characters of Rāma, Lakshmana, Shatrughna, Bharata, Rishwashringa and Sānta, that even the elderly Dānavas were startled and spoke repeatedly of the similarity of their appearances (8–9). Seeing their dresses, acting, entrance and introduction the Dānavas were filled with wonder. With particular parts of the performance the Asuras were so much pleased and attracted that they repeatedly rose up, expressed their appreciation and gave away charming necklaces of gold and Vaidurja, bracelets and cloths. After receiving their remuneration the actors, with separate slokas, eulogised the Asuras in order of their family and birth (10-13). O king, afterwards the inhabitants of the dependant cities communicated to Vajra nābha the arrival of the beautiful actors (14). O Bhārata, the king of Daityas had already heard of it. Now pleased he sent a messenger to bring the actor. At the mandate of the king of Dānavas, the Daityas, living in branch cities, took the Yadavas, disguised as actors, to the charming city of Vajra (15-16). For their accomodation, a beautiful house, built by the celestial architect, was offered, and necessary articles, by hundreds, were given them (17). There upon having set up a beautiful pandal the great Asura, Vajranābha, made a great festival with the actors (18). After they had been relieved of toil the highly powerful Vajranābha gave profuse jems and requested them to begin the play (19). O king, having kept the women of his family behind a screen at a place from which they could see all, the great Asura himself sat with his kinsmen (20). Then dressing themselves as actors, and arranging for the concert the Bhaimas, of dreadful deeds, went on with the performance (21). They first played various tunes on musical instruments, as Kansya, Venu, Muraja etc. Afterwards the women, brought by the Bhaimas, sang the Gandharva song Chhalikya, delightful to the mind and ears (22–23). Then with seven scales, Gāndhāra and others, three Grāmas, and with Rāgas, Vasanta and others, they sang sweetly the song of the sacred discension of Ganga (24). Hearing that sweet song of the coming down of Gangā set in time and tune Asuras rose up again and again and pleased the actors (25). 

For some business the powerful Pradyumna, who had assumed the guise of an actor, Gada and Shāmva conducted the Nāndi.[1] After the termination of the Prologue Rukshmini's son sang the hymn, accompanied with beautiful gestures, of the descension of Gangā. Afterwards they began the performance of the drama Rambhābhisara,[2] Shura acted the part of Rāvana, Monovati represented Rambhā, Pradyumna Nalakuvara and Shāmva his Vidushaka[3] By their illusory powers the Yādavas represented the scene of Kailāsha (26-29). They acted how the wicked Rāvana was imprecated by Nalakuvara, worked up with anger and how Rambhā was consoled (30). After the performance of this drama, the glory of the high-souled Nārada by the heroic Yādavas, the Dānavas were pleased with the dancing of the highly powerful Bhaimas. They gave them costly apparels, jewelleries, necklaces set with costly jems, beautiful balloons, cars ranging in the sky, elephants coursing in the etherial region, cool and celestial sandal, Agura, and other scents and the valuable jem Chintāmani which gives all that is thought of. Giving away presents in this way at every scene those Dānavas were deprived of their riches and jewels. Even the women of the Danava-Chiefs shared the same fate (31–37).

[1] Eulogium of a king or praise of a deity recited in benedictory verses at the commencement of a religious ceremony or the opening of a drama.

[2] A drama describing the going away of Rambha in search of her lover.

[3] Something like a fool attached to the Royal Courts.

On the other hand, Prabhāvati's friend Suchimukhi said to her:—"O you of fair beauty, I had gone to the charming city of Dwārakā protected by the Bhaimas. O you of sweet smiles and beautiful eyes, I saw Pradyumna there secretly and told him about your love for him, O you having lotus eyes. Pleased he has appointed this evening for meeting you (38–40). O you of a beautiful waist, the Bhaimas never speak an untruth; verily to-day you will meet your love" (41). Hearing it Prabhāvati, filled with joy, said to the goose:—"O fair lady, to-day wait in my room and sleep here. If you live by me I do not fear any body. With you I wish to see Keshava's son." The goose said to her lotus eyed friend Prabhāvati "So it will be." Afterwards with Prabhāvati, she went up to her quarters (42–44).

Thereupon in the upper storey of that house constructed by the celestial Architect, Prabhāvati began to make arrangements against Pradyumna's arrival. After the completion of the arrangements, the goose, with Prabhāvati’s permission, went away speedily like air for bringing Kāma. Going to Kāma who was living in the guise of an actor that one of sweet smiles said "You will see her to night". And returning speedily she said to Prabhāvati, "O you of expansive eyes, console yourself; Rukshmini's son is coming" (45–48). Thereupon seeing a fragrant garland filled with bees carried for Prabhāvati, the highly powerful and self-controlled hero, Pradyumna, the slayer of his enemies, sat there on assuming the form of a bee. That garland, covered with black-bees, was taken by the maid servants to the inner appartment and kept near Prabhāvati. O gentle king, when gradually evening set in, the other bees fled away. Then having none to follow him the heroic Bhaima chief slowly sat on Prabhāvati's ear (49-53).

Thereupon beholding the highly charming full moon arise there Prabhāvati, a clever speaker, said to the goose, "O friend, my limbs are burning, my mouth is being dried up and my heart is filled with curiosity. What is the name of this disease? The newly-risen full moon of cool-rays is liked by all. It is still creating anxiety in me as if it is not liked by me. Oh fie on the nature of a woman! I have not seen him—I have wanted him after only hearing of him—still my limbs are burning. I am saying so of my own accord lest my love may not come. Alas! If he does not come I will meet the same fate with the silly lily. Alas! Although I am self-controlled still I have been bitten by serpent-like Cupid (54–58). The rays of the moon are by nature cool, delightful and charming. But, wonder, they are scorching my body. The wind, carrying the filaments of various flowers, is cool by nature, still it is scorching my beautiful frame like forest-fire (59–60). I am thinking of being patient, but my weak mind, shattering my resolution, does not allow me to do so. Forsooth, losing control over my mind, I will run mad and be killed, for my heart is trembling and I am looking again and again wildly (61–62)".


Previous | Source | Tamil Translation | Next


அக்ரூரன் அக்னி அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அதிதி அதிரதன் அநிருத்தன் அந்தகன் அரிஷ்டன் அருந்ததி அர்ஜுனன் அனு அஜபார்ஷன் அஜமீடன் அஸ்தி ஆபவர் ஆயு ஆரியா தேவி ஆஹுகன் இந்திரன் இளை உக்ரசேனன் உக்ராயுதன் உசீநரன் உதங்கர் உத்தவர் உபரிசரவசு உமை உல்பணன் உஷை ஊர்வசி ஊர்வர் ஏகலவ்யன் ஔர்வர் கக்ஷேயு கங்கை கசியபர் கண்டரீகர் கண்டாகர்ணன் கண்டூகன் கதன் கபிலர் கமலாதேவி கம்ஸன் கருடன் கர்க்கர் கர்ணன் காதி காந்திதேவி கார்த்தவீர்யார்ஜுனன் காலநேமி காலயவனன் காலவர் காளியன் கிருஷ்ணன் குசிகன் குணகன் குணவதி கும்பாண்டன் குரோஷ்டு குவலயாபீடம் குவலாஷ்வன் கூனி கைசிகன் கைடபன் கோடவி சகடாசுரன் சக்ரதேவன் சங்கன் சததன்வன் சத்யகர்ணன் சத்யகர்மன் சத்யபாமா சத்ருக்னன் சத்வதன் சந்தனு சந்திரவதி சந்திரன் சம்பரன் சரஸ்வதி சனத்குமாரர் சன்னதி சாணூரன் சாத்யகி சாந்தீபனி சாம்பன் சால்வன் சிசுபாலன் சித்திரலேகை சித்திராங்கதன் சிருகாலன் சிவன் சுக்ரன் சுசீமுகி சுநாபன் சுனீதன் சூரன் சூரியன் சைசிராயணர் சௌதி டிம்பகன் தக்ஷன் தசரதன் தந்தவக்ரன் தமகோஷன் தரதன் தன்வந்தரி தாரை திதி திதிக்ஷு திரிசங்கு திரிவிக்ரை திருமிலன் திரையாருணன் திலீபன் திவோதாஸன் துந்து துந்துமாரன் துருவன் துர்வாசர் துஷ்யந்தன் தூம்ரவர்ணன் தேவகன் தேவகி தேவாவ்ருதன் தேனுகன் நந்தன் நந்தி நரகாசுரன் நரசிம்மன் நஹுஷன் நாரதர் நாராயணன் நாராயணி நிகும்பன் நிசுந்தன் நித்ராதேவி நீபன் பஞ்சஜனன் பத்மாவதி பத்ரன் பப்ரு பயோதன் பரசுராமர் பரதன் பரத்வாஜர் பலராமன் பலி பாணன் பார்வதி பானு பானுமதி பிரதீபன் பிரத்யும்னன் பிரபாவதி பிரமர்த்தனன் பிரம்மதத்தன் பிரம்மன் பிரலம்பன் பிரவரன் பிரஸேனன் பிரஹலாதன் பிராசேதஸ் பிராப்தி பிருது பிருதை பிருஹதாஷ்வன் பிருஹஸ்பதி பீஷ்மகன் பீஷ்மர் புதன் புரூரவன் பூதனை பூமாதேவி பூரு பூஜனி பௌண்டரகன் மதிராதேவி மது மதுமதி மயன் மனு மஹாமாத்ரன் மாயாதேவி மாயாவதி மார்க்கண்டேயர் மித்ரஸஹர் முசுகுந்தன் முரு முருகன் முஷ்டிகன் யசோதை யது யயாதி யுதிஷ்டிரன் ரஜி ராமன் ருக்மவதி ருக்மி ருக்மிணி ரேவதி ரைவதன் ரோஹிணி லவணன் வசிஷ்டர் வராகம் வருணன் வஜ்ரநாபன் வஸு வஸுதேவன் வாமனன் வாயு விகத்ரு விசக்ரன் விதர்ப்பன் விப்ராஜன் விப்ருது வியாசர் விரஜை விருஷ்ணி விஷ்ணு விஷ்வாசி விஷ்வாமித்ரர் விஷ்வாவஸு விஸ்வகர்மன் வேனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு ஜயந்தன் ஜராசந்தன் ஜனமேஜயன் ஜனார்த்தனன் ஜஹ்னு ஜாம்பவான் ஜியாமோகன் ஜ்வரம் ஸகரன் ஸத்யபாமா ஸத்யவிரதன் ஸத்ராஜித் ஸத்வான் ஸஹஸ்ரதன் ஸ்ரீதாமன் ஸ்ரீதேவ ஸ்வேதகர்ணன் ஹம்சன் ஹயக்ரீவன் ஹரி ஹரியஷ்வன் ஹரிஷ்சந்திரன் ஹிரண்யகசிபு ஹிரண்யாக்ஷன்