Tuesday 9 March 2021




Battle between Shiva and Krishna

Vaishampāyana said:—Thereupon riding quickly Vinatā's son, those three (heroes), stationed in the battle-field like three fire-gods, began to fight there. Seated on Garuda's back those highly powerful three heroes assailed and dispersed the Dānava army with a downpour of arrows. Assailed with the strokes of discus, plough-share and arrows the irrepressible and huge Danava army were worked up with anger. As fire increases in a room with dry fuels so the fire, engendered by Krishna’s arrows, increased that fire burning like that of dissolution, and consumed thousands of Dānavas in the battle-field (1-5).

Beholding his soldiers assailed and burnt with various arrows of Krishna, and take to their heels Vāna came there and prevented them saying "Born in the race of the Daityas why do ye, overwhelmed with fear and displaying your weakness, fly away from the battle-field? Why do you take to your heels leaving off your respective coats of mail, swords, daggers, darts, leathern protectors and axes? Think of your birth and living with Hara and then decide whether you should fly away. I now stand before you." Although they heard the words given vent to by Vāna, the Dānavas, beside themselves with fear, paid no heed to them and fled away. Of the soldiers remaining there only the Pramathas stood firm and desired to fight again (6-11).

Beholding his soldiers routed, Kumbhānda, Vāna's powerful minister and friend, said:—"O ye leading Dānavas, behold Shankara, Kārtikeya and Vāna in the battle-field. Still, possessed by fear, why are you flying away leaving your own armies? Give up hope of your lives and fight." Before they heard those words of Kumbhānda, the Danavas stricken with the fear of the fire of Krishna's discus, fled away on all sides. Thereupon beholding all the soldiers routed by Krishna, Siva, of incomparable prowess, had his eyes reddened with anger. And in order to protect Vāna, he stood on his lustrous car and prepared himself for fighting. Kumāra too ascended a car burning like car. Powerful Rudra, ascending a car drawn by lions and biting his hips, drove where Hari was (12–17). At that time his car, as if devouring the sky, making a great sound and drawn by lions, looked like the full-moon freed from clouds. Filled with various ghosts making diverse sounds that car of the god of gods proceeded towards the battle-field. Of those ghosts some had the faces of lions, some those of tigers, some those of serpents, some those of horses and some those of camels; they too, filled with fear, were trembling. Amongst those highly powerful ghosts, some had the faces of asses, some those of camels, some those of peacocks, Some those of horses, some those of rams, and some those of cats. Some had the faces of sheep, some put on bark, some had tufts of hairs on their heads, some wore matted locks, some had hairs bound up, and some were naked. They all blew conch-shells and bugles when they proceeded to the battle-field. Of them some had beautified faces and were adorned with celestial weapons and flowers. Some were dwarfish and some were grim-visaged. Some put on lion and tiger skins. Some had faces covered with blood, huge-teeth and were fond of flesh. They all stood encircling Shankara the destroyer of great enemies in the battle-field and were waiting there at ease. Beholding that car of the indefatigable Rudra. Krishna, riding Garuda, proceeded to the battle-field. Then beholding Hari proceed on Garuda discharging arrows, Hara, ever standing at the head in a battle, struck him in anger with hundreds, of winged arrows. Assailed with shafts by Hara, the grinder of enemies, Hari too, irate, took up most excellent weapons given by Indra. Thereupon assailed by Krishna and Rudra the earth shook and the elephants trembled raising their heads. The mountains were covered with the water of streams; some had their summits scattered on all sides. In that encounter between Hara and Hari the quarters, sky and earth were as if all ablaze. Fire-brands fell on earth from all sides and dreadful-looking jackals began to emit inauspicious cries. With a great noise Indra began to send down showers of blood and fire-brands covered the rear of Vāna's army. The wind blew high, and the luminous bodies and herbs, shorn of lustre, flew about in the sky. At that time the Grandfather, knowing that Rudra, the destroyer of Asuras, had entered upon a battle, came there encircled by the celestials The Apsaras, Gandharvas, Yakshas, Vidyadharas, Siddhas, and Chāranas, stationed in the sky, began to witness that encounter. Then Vishnu discharged Indra's weapon at Rudra (18–37). Burning it went up to the car where Rudra was. The very next moment hundreds and thousands of arrows dropped before Hara's car. Seeing it and filled with anger Hara discharged the highly dreadful fiery weapon. It appeared indeed highly wonderful. At that time Krishna and the three other heroes were entirely covered with arrows; and scorched with the fire of the weapon they were so much emaciated that they were not visible. Thereat thinking that Krishna had been slain by the fiery weapon the Asuras sent up a leonine shout (36-41).

Thereupon patiently bearing those fiery weapons in the battle-field the powerful Vāsudava, who was a master of every sort of weapon, took up Vāruna weapon. When that Vāruna weapon was discharged by the high-souled Vāsudeva the fire of the fiery weapon was extinguished. When that weapon was baffled by Vāsudeva Bhava discharged four other weapons resembling the fire of dissolution, namely Paishāca, Rākshasa, Roudra and Angirasa. In order to baffle those weapons Vasudeva shot four arrows namely Vāyavya, Sāvitrya, Vāsava and Mohana. Having thus counteracted those four weapons with his four arrows Mādhava discharged his Vaishnava weapon like unto Antaka (the destroyer) with his mouth wide open. When the Vaishnava weapon was discharged all the Bhutas, Yakshas and Asuras of Vāna's host, unconscious and stricken with fear, fled on all sides. Then beholding his army abounding in Pramathas thus routed the great Asura Vāna speedily ran towards the battle-field. As the king of gods, the wielder of thunderbolt, proceeds encircled by the celestials, so Vāna went surrounded by the highly powerful and mighty car-warriors, the Daityas holding dreadful arms (42-50).

Vaishampāyana said:—At that time with the recitation of names and mantras the Brāhmanas performed benedictory ceremonies on Vanā’s behalf. Bali's son Vāna too, conferring on the Brāhmanas, auspicious cows, raiments, fruits, flowers and gold coins, shone like the lord of riches. The huge car of Vāna, painted with gold and adorned with a hundred moons and a million of stars and numerous bells, shone there like fire or a thousand suns. Assuming a dreadful form Vāna, holding a bow, got upon the car brought by the Dānavas for fighting with those foremost of Yadus. Afterwards as at the time of the universal dissolution the ocean, abounding in waves increased by the wind, is agitated so that ocean, of great force abounding in cars of the heroes, went on. O king, at that time the Dānavas, holding bows, great car-warriors as they were, shone there like mountains covered with forests; their very sight created terror in all (51-56).

Source: https://archive.org/details/AProseEnglishTranslationOfHarivamsh

Previous | Source | Tamil Translation | Next


அக்ரூரன் அக்னி அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அதிதி அதிரதன் அநிருத்தன் அந்தகன் அரிஷ்டன் அருந்ததி அர்ஜுனன் அனு அஜபார்ஷன் அஜமீடன் அஸ்தி ஆபவர் ஆயு ஆரியா தேவி ஆஹுகன் இந்திரன் இளை உக்ரசேனன் உக்ராயுதன் உசீநரன் உதங்கர் உத்தவர் உபரிசரவசு உமை உல்பணன் உஷை ஊர்வசி ஊர்வர் ஏகலவ்யன் ஔர்வர் கக்ஷேயு கங்கை கசியபர் கண்டரீகர் கண்டாகர்ணன் கண்டூகன் கதன் கபிலர் கமலாதேவி கம்ஸன் கருடன் கர்க்கர் கர்ணன் காதி காந்திதேவி கார்த்தவீர்யார்ஜுனன் காலநேமி காலயவனன் காலவர் காளியன் கிருஷ்ணன் குசிகன் குணகன் குணவதி கும்பாண்டன் குரோஷ்டு குவலயாபீடம் குவலாஷ்வன் கூனி கைசிகன் கைடபன் கோடவி சகடாசுரன் சக்ரதேவன் சங்கன் சததன்வன் சத்யகர்ணன் சத்யகர்மன் சத்யபாமா சத்ருக்னன் சத்வதன் சந்தனு சந்திரவதி சந்திரன் சம்பரன் சரஸ்வதி சனத்குமாரர் சன்னதி சாணூரன் சாத்யகி சாந்தீபனி சாம்பன் சால்வன் சிசுபாலன் சித்திரலேகை சித்திராங்கதன் சிருகாலன் சிவன் சுக்ரன் சுசீமுகி சுநாபன் சுனீதன் சூரன் சூரியன் சைசிராயணர் சௌதி டிம்பகன் தக்ஷன் தசரதன் தந்தவக்ரன் தமகோஷன் தரதன் தன்வந்தரி தாரை திதி திதிக்ஷு திரிசங்கு திரிவிக்ரை திருமிலன் திரையாருணன் திலீபன் திவோதாஸன் துந்து துந்துமாரன் துருவன் துர்வாசர் துஷ்யந்தன் தூம்ரவர்ணன் தேவகன் தேவகி தேவாவ்ருதன் தேனுகன் நந்தன் நந்தி நரகாசுரன் நரசிம்மன் நஹுஷன் நாரதர் நாராயணன் நாராயணி நிகும்பன் நிசுந்தன் நித்ராதேவி நீபன் பஞ்சஜனன் பத்மாவதி பத்ரன் பப்ரு பயோதன் பரசுராமர் பரதன் பரத்வாஜர் பலராமன் பலி பாணன் பார்வதி பானு பானுமதி பிரதீபன் பிரத்யும்னன் பிரபாவதி பிரமர்த்தனன் பிரம்மதத்தன் பிரம்மன் பிரலம்பன் பிரவரன் பிரஸேனன் பிரஹலாதன் பிராசேதஸ் பிராப்தி பிருது பிருதை பிருஹதாஷ்வன் பிருஹஸ்பதி பீஷ்மகன் பீஷ்மர் புதன் புரூரவன் பூதனை பூமாதேவி பூரு பூஜனி பௌண்டரகன் மதிராதேவி மது மதுமதி மயன் மனு மஹாமாத்ரன் மாயாதேவி மாயாவதி மார்க்கண்டேயர் மித்ரஸஹர் முசுகுந்தன் முரு முருகன் முஷ்டிகன் யசோதை யது யயாதி யுதிஷ்டிரன் ரஜி ராமன் ருக்மவதி ருக்மி ருக்மிணி ரேவதி ரைவதன் ரோஹிணி லவணன் வசிஷ்டர் வராகம் வருணன் வஜ்ரநாபன் வஸு வஸுதேவன் வாமனன் வாயு விகத்ரு விசக்ரன் விதர்ப்பன் விப்ராஜன் விப்ருது வியாசர் விரஜை விருஷ்ணி விஷ்ணு விஷ்வாசி விஷ்வாமித்ரர் விஷ்வாவஸு விஸ்வகர்மன் வேனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு ஜயந்தன் ஜராசந்தன் ஜனமேஜயன் ஜனார்த்தனன் ஜஹ்னு ஜாம்பவான் ஜியாமோகன் ஜ்வரம் ஸகரன் ஸத்யபாமா ஸத்யவிரதன் ஸத்ராஜித் ஸத்வான் ஸஹஸ்ரதன் ஸ்ரீதாமன் ஸ்ரீதேவ ஸ்வேதகர்ணன் ஹம்சன் ஹயக்ரீவன் ஹரி ஹரியஷ்வன் ஹரிஷ்சந்திரன் ஹிரண்யகசிபு ஹிரண்யாக்ஷன்