Sunday 14 June 2020




Balarama and Krishna

VAISHAMPAYANA said: -In this way, Krishna and Sangkarshana passed their childhood in Vraja and became seven years old (1). They used to put on dark-blue and yellow raiments, paste their persons with yellow and white paints and used to wear feathers of crows while tending kine, (2). While gone to the forest those two beautiful boys used to play on Panāvas, the music of which is sweet to the ears, and shone there like three-hooded serpents (3). Sometimes putting peacock feathers on their ears, crowns of leaves on their heads and garlands of wild flowers on their breast they shone there like two growing trees (4). Sometimes placing a crown of lotuses on their heads, converting a rope into a sacred thread and gourds with a string suspended, in their hands, they used to play on flutes (5). Sometimes sporting with one another, laughing and lying down on a bed of leaves they used to enjoy sleep (6). Thus leading the life of a cow-herd boy and moving about delightedly hither and thither like two young horses they beautified that forest (7).

One day the beautiful Dāmodara said to Sangkarshana - "O Sir, by sporting everywhere in the forest we have well nigh spoilt it. We cannot play here anymore with the cow-herd boys (8). It has been divested of grass and twigs and the milk-men have up-rooted the trees. This beautiful forest has been destroyed by us (9). All the forests and woods, that were thick (with trees), are now all looking blank like the sky. All these eternally beautiful trees, that were in the cow-sheds well-protected by walls and wooden bolts, have been destroyed by the fire of cow-sheds (10–11). The trees and grass, that were near us, have been all thrown away on the ground at a great distance (12). Water, trees, groves and other resorts have now become scarce in this forest. Even by searching we cannot get at a place for rest. It has become very dreary and trees are not to be seen (13). The trees have been destroyed by the people of this extensive village. The birds have fled away from the useless trees (14). This forest, divested of birds, has become disgusting like rice without curry and other vegetable dishes. Even the delightful winds do not blow here (15). Woods and vegetables, grown in the forest, are now being sold. The grass is all destroyed and this village has taken the appearance of a city (16). The ornament of the mountain is the village of herdsmen, the forest is its ornament and the cows are the ornaments of the forest. And they are our most excellent refuge (17). Let the wealthy inhabitants of Vraja repair to another forest filled with new trees and grass; when the extensive villages, of milkmen, are shut out by doors and when the fields are covered with houses they do not look beautiful like the Chakrachari[1] birds (18-19). When excrement and urine fall on grass its juice becomes poisonous. The cows do not like to graze on it and it is unwholesome for milk (20). We wish to range, with our kine, in the charming new woods which are almost like dry ground. Let this station of milk-men be also transferred there (21). I have heard that there is a charming forest on the bank of Yamunā abounding in profuse grass, endued with all the virtues and freed of thorns and insects. It is named Vrindāvana. It is filled with fruits, water and Kadamba trees (22-23). Cool winds always blow there in the forest as if it is an asylum of all the seasons. All the woods there are so very charming that the milk-men will be able to range there happily (24). Near it is the huge mountain Govardhana with a high summit like the mount Mandāra near the celestial garden Nandana (25). In the centre of that mountain there is a huge fig tree, by name Bhāndira, consisting of high branches and extending over a yoyana. It shone there like a dark-blue cloud in the sky (26). Like unto the river Nalini flowing in the garden of Nandana, Kālindi, the foremost of streams, passes through its middle as if forming a line for separating hairs on each side of the head (27). With great joy we will always behold there the mount Govardhana, the tree Bhāndira and the charming river Kālindi (28). O Sir, mayst thou fare well. Leaving this forest which has no attractions do thou lay out there the station of milk-men. Let us now, creating some calamity, terrify the milk-men" (29).

[1] A kind of wild fowls. As when they are shut up in a cage they do not feel themselves at ease, so when the villages are well protected by gates like cities they lose their native beauty.

While thus talking the intelligent Vasudeva engaged himself in a thought. From the hairs of his body there arose hundreds of wolves living on fat, blood and flesh. As soon as they came out they ran in all directions as if it to devastate the village Vraja. Beholding them fall upon calves, kine and their women the milk-men were stricken with great fear. Forming themselves into groups of five, ten, thirty, twenty and a hundred those dark-faced wolves, bearing the mystic mark of Srivatsa, that had come out of the body of Krishna, began to range there and increase the fear of milkmen. Thus striking terror to the entire land of milkmen, those wolves, eating up calves, stealing away the boys in the night, well nigh devastated it. None, then, dared enter into woods, tend his kine, fetch anything from the forest and go to the river. In fact, stricken with fear and motionless, they with an anxious mind, began to live there. Those wolves, powerful like tigers, created such a fear in the inhabitants of Vraja, that they were afraid of even moving their limbs or shaking their body. And they used all to live together (30-38).


Previous | Source | Tamil Translation | Next


அக்ரூரன் அக்னி அங்கிரஸ் அசமஞ்சன் அதிதி அதிரதன் அநிருத்தன் அந்தகன் அரிஷ்டன் அருந்ததி அர்ஜுனன் அனு அஜபார்ஷன் அஜமீடன் அஸ்தி ஆபவர் ஆயு ஆரியா தேவி ஆஹுகன் இந்திரன் இளை உக்ரசேனன் உக்ராயுதன் உசீநரன் உதங்கர் உத்தவர் உபரிசரவசு உமை உல்பணன் உஷை ஊர்வசி ஊர்வர் ஏகலவ்யன் ஔர்வர் கக்ஷேயு கங்கை கசியபர் கண்டரீகர் கண்டாகர்ணன் கண்டூகன் கதன் கபிலர் கமலாதேவி கம்ஸன் கருடன் கர்க்கர் கர்ணன் காதி காந்திதேவி கார்த்தவீர்யார்ஜுனன் காலநேமி காலயவனன் காலவர் காளியன் கிருஷ்ணன் குசிகன் குணகன் குணவதி கும்பாண்டன் குரோஷ்டு குவலயாபீடம் குவலாஷ்வன் கூனி கைசிகன் கைடபன் கோடவி சகடாசுரன் சக்ரதேவன் சங்கன் சததன்வன் சத்யகர்ணன் சத்யகர்மன் சத்யபாமா சத்ருக்னன் சத்வதன் சந்தனு சந்திரவதி சந்திரன் சம்பரன் சரஸ்வதி சனத்குமாரர் சன்னதி சாணூரன் சாத்யகி சாந்தீபனி சாம்பன் சால்வன் சிசுபாலன் சித்திரலேகை சித்திராங்கதன் சிருகாலன் சிவன் சுக்ரன் சுசீமுகி சுநாபன் சுனீதன் சூரன் சூரியன் சைசிராயணர் சௌதி டிம்பகன் தக்ஷன் தசரதன் தந்தவக்ரன் தமகோஷன் தரதன் தன்வந்தரி தாரை திதி திதிக்ஷு திரிசங்கு திரிவிக்ரை திருமிலன் திரையாருணன் திலீபன் திவோதாஸன் துந்து துந்துமாரன் துருவன் துர்வாசர் துஷ்யந்தன் தூம்ரவர்ணன் தேவகன் தேவகி தேவாவ்ருதன் தேனுகன் நந்தன் நந்தி நரகாசுரன் நரசிம்மன் நஹுஷன் நாரதர் நாராயணன் நாராயணி நிகும்பன் நிசுந்தன் நித்ராதேவி நீபன் பஞ்சஜனன் பத்மாவதி பத்ரன் பப்ரு பயோதன் பரசுராமர் பரதன் பரத்வாஜர் பலராமன் பலி பாணன் பார்வதி பானு பானுமதி பிரதீபன் பிரத்யும்னன் பிரபாவதி பிரமர்த்தனன் பிரம்மதத்தன் பிரம்மன் பிரலம்பன் பிரவரன் பிரஸேனன் பிரஹலாதன் பிராசேதஸ் பிராப்தி பிருது பிருதை பிருஹதாஷ்வன் பிருஹஸ்பதி பீஷ்மகன் பீஷ்மர் புதன் புரூரவன் பூதனை பூமாதேவி பூரு பூஜனி பௌண்டரகன் மதிராதேவி மது மதுமதி மயன் மனு மஹாமாத்ரன் மாயாதேவி மாயாவதி மார்க்கண்டேயர் மித்ரஸஹர் முசுகுந்தன் முரு முருகன் முஷ்டிகன் யசோதை யது யயாதி யுதிஷ்டிரன் ரஜி ராமன் ருக்மவதி ருக்மி ருக்மிணி ரேவதி ரைவதன் ரோஹிணி லவணன் வசிஷ்டர் வராகம் வருணன் வஜ்ரநாபன் வஸு வஸுதேவன் வாமனன் வாயு விகத்ரு விசக்ரன் விதர்ப்பன் விப்ராஜன் விப்ருது வியாசர் விரஜை விருஷ்ணி விஷ்ணு விஷ்வாசி விஷ்வாமித்ரர் விஷ்வாவஸு விஸ்வகர்மன் வேனன் வைசம்பாயனர் வைவஸ்வத மனு ஜயந்தன் ஜராசந்தன் ஜனமேஜயன் ஜனார்த்தனன் ஜஹ்னு ஜாம்பவான் ஜியாமோகன் ஜ்வரம் ஸகரன் ஸத்யபாமா ஸத்யவிரதன் ஸத்ராஜித் ஸத்வான் ஸஹஸ்ரதன் ஸ்ரீதாமன் ஸ்ரீதேவ ஸ்வேதகர்ணன் ஹம்சன் ஹயக்ரீவன் ஹரி ஹரியஷ்வன் ஹரிஷ்சந்திரன் ஹிரண்யகசிபு ஹிரண்யாக்ஷன்